Μετρώντας ήδη έξι πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα Μεσσηνίας και τρία νταμπλ στην πλούσια ποδοσφαιρική του διαδρομή, ο Άρης Σταματελόπουλος συγκαταλέγεται στους πιο επιτυχημένους ποδοσφαιριστές των τελευταίων ετών στα μεσσηνιακά γήπεδα.
Ο 30χρονος αμυντικός, με καταγωγή από τη Στενωσιά, ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα από τα τμήματα υποδομής του Τέλλου Άγρα και στη συνέχεια φόρεσε τις φανέλες της Στενωσιάς, της Ομόνοιας, του Μεσσηνιακού, της Καλαμάτας, του Παμίσου, του Α.Ο. Διαβολιτσίου, του Πανθουριακού και ξανά του Τέλλου Άγρα, στον οποίο επέστρεψε πέρυσι το καλοκαίρι μετά από 20 χρόνια και πανηγύρισε την κατάκτηση του τίτλου στην Α’ Τοπική και την άνοδο στη Γ’ Εθνική.
Στην πορεία του έχει πανηγυρίσει πρωταθλήματα με την Καλαμάτα (2016-17), τον Πάμισο (2017-18), τον Α.Ο. Διαβολιτσίου (2018-19), τον Πανθουριακό (2021-22 και 2024-25) και τον Τέλλο Άγρα (2025-26), ενώ έχει κατακτήσει το Κύπελλο Μεσσηνίας με την Καλαμάτα (2016-17), τον Α.Ο. Διαβολιτσίου (2019-20) και τον Πανθουριακό (2021-22, 2024-25). Παράλληλα, έχει γευτεί τρεις φορές τη χαρά του νταμπλ, με την Καλαμάτα το 2016-17 και τον Πανθουριακό το 2021-22 και το 2024-25.
Με αφορμή την πρόσφατη κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον Τέλλο Άγρα, ο έμπειρος αμυντικός ανοίγει τα χαρτιά του στο notosport.gr και τον Νίκο Κοζομπόλη και μιλά για τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του, τους τίτλους που ξεχωρίζει, τις δυσκολίες που συνάντησε, τα κίνητρα που τον κρατούν ακόμη «διψασμένο» για νέες επιτυχίες, αλλά και τις φιλίες που θεωρεί το πολυτιμότερο κέρδος από το ποδόσφαιρο.
Έξι πρωταθλήματα και τρία Κύπελλα. Ποιο τρόπαιο έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;
«Το πρώτο μου πρωτάθλημα με τη Μαύρη Θύελλα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα να αγωνιστώ με τη φανέλα της και νιώθω περήφανος που έβαλα κι εγώ το δικό μου λιθαράκι, αποτελώντας μέρος της προσπάθειας που οδήγησε σταδιακά τη μεγάλη ομάδα του νομού πίσω στις επαγγελματικές κατηγορίες, όπου βρίσκεται σήμερα στη Super League 2.»
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πρωτάθλημα που κατέκτησες;
«Αναμφίβολα το φετινό με τον Τέλλο Άγρα. Μέχρι και την τελευταία αγωνιστική η Εράνη βρισκόταν πίσω μας με διαφορά μόλις δύο βαθμών, γεγονός που μας ανάγκαζε να παίζουμε κάθε παιχνίδι με το μαχαίρι στον λαιμό. Παράλληλα, η καθημερινότητα ήταν απαιτητική λόγω της χιλιομετρικής απόστασης Καλαμάτας – Γαργαλιάνων, που έκανε ακόμη πιο δύσκολη τη συνέπεια στις προπονήσεις. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι ήταν το πιο δύσκολο πρωτάθλημα που έχω κατακτήσει.»
Ποια είναι τα βασικά κριτήρια με τα οποία επιλέγεις μια ομάδα και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει;
«Το βασικό για μένα είναι να βλέπω ότι ένα σωματείο εκπέμπει υγεία σε όλα τα επίπεδα. Δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό κομμάτι, αλλά και στην οργάνωση, τη λειτουργία των ακαδημιών και τη γενικότερη φιλοσοφία του συλλόγου. Σίγουρα παίζουν ρόλο και οι μεταγραφικές κινήσεις, δηλαδή αν η ομάδα ενισχύεται με έμπειρους και ποιοτικούς ποδοσφαιριστές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Από εκεί και πέρα, σημαντικό είναι να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνατότητές σου και να πιστεύεις ότι μπορείς να συμβάλεις στην επίτευξη των στόχων της ομάδας.»
Επέστρεψες μετά από 20 χρόνια στην ομάδα όπου έκανες τα πρώτα σου ποδοσφαιρικά βήματα και συνδύασες την επιστροφή σου με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και την άνοδο. Ποια είναι τα συναισθήματά σου;
«Χωρίς τον Τέλλο Άγρα ίσως να μην είχα ασχοληθεί ποτέ με το ποδόσφαιρο. Για μένα αυτή η ομάδα είναι κάτι ξεχωριστό και η επιστροφή μου μετά από τόσα χρόνια έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα, ειδικά από τη στιγμή που καταφέραμε όλοι μαζί, μετά από 19 χρόνια, να φέρουμε ξανά το πρωτάθλημα στην ομάδα. Είμαι χαρούμενος που μπόρεσα κι εγώ να βοηθήσω σε αυτή τη μεγάλη επιτυχία.»
Υπάρχει κάποιος τελικός Κυπέλλου που θυμάσαι περισσότερο;
«Ο τελικός που έχει μείνει περισσότερο χαραγμένος στη μνήμη μου είναι εκείνος με τη φανέλα του Παμίσου απέναντι στην Καλαμάτα, στο Στάδιο Παραλίας. Είναι ένας αγώνας που με έχει στοιχειώσει, γιατί παρότι είχαμε προηγηθεί, τελικά ηττηθήκαμε με 2-1 στην παράταση. Δώσαμε τα πάντα μέσα στο γήπεδο και φτάσαμε πολύ κοντά στην κατάκτηση του Κυπέλλου, όμως δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν ξεχνιούνται εύκολα.»
Με πέντε διαφορετικές ομάδες πρωταθλητής. Πώς προσαρμοζόσουν κάθε φορά σε νέο περιβάλλον;
«Είμαι ένας άνθρωπος που έχω μάθει στη ζωή μου να προσαρμόζομαι εύκολα στις νέες συνθήκες. Σίγουρα κάθε ομάδα και κάθε προπονητής έχουν τη δική τους φιλοσοφία και τις δικές τους απαιτήσεις, όμως αυτό δεν μου φαινόταν ποτέ δύσκολο. Προσπαθούσα πάντα να ακολουθώ πιστά τις οδηγίες του προπονητή, να καταλαβαίνω τι ζητούσε από εμένα η ομάδα και να ανταποκρίνομαι όσο καλύτερα μπορούσα στον ρόλο που μου ανέθετε. Θεωρώ ότι αυτή η ευελιξία με βοήθησε να πετύχω και να κατακτήσω τίτλους με διαφορετικούς συλλόγους.»
Νιώθεις ότι έχεις ακόμα στόχους ή είσαι γεμάτος από τίτλους;
«Σίγουρα αυτή η δίψα δεν σταματά ποτέ. Όταν παίζεις ποδόσφαιρο, κάθε χρονιά θέτεις νέους στόχους και ψάχνεις νέα κίνητρα. Θέλεις να ζεις νέες προκλήσεις, να διεκδικείς πράγματα και να παραμένεις ανταγωνιστικός. Όσο βρίσκομαι στα γήπεδα, στόχος μου θα είναι πάντα να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό και να βοηθάω την ομάδα μου να πετυχαίνει τους στόχους της.»
Τι είναι πιο σημαντικό για εσάς: οι τίτλοι ή οι φιλίες που δημιουργήσατε στο ποδόσφαιρο;
«Σίγουρα και τα δύο είναι πολύ σημαντικά, γιατί οι τίτλοι αποτελούν την ανταμοιβή των προσπαθειών σου. Ωστόσο, ειδικά στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, πάνω απ’ όλα μένουν οι φιλίες. Μέσα από το ποδόσφαιρο έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους και έχω δημιουργήσει δυνατές φιλίες που κρατούν μέχρι σήμερα. Οι τίτλοι κάποια στιγμή μπαίνουν στο αρχείο, αλλά οι σχέσεις που χτίζεις με τους συμπαίκτες και τους ανθρώπους του χώρου μένουν για μια ζωή.»
Αν και δεξιοπόδαρος, καθιερώθηκες αγωνιζόμενος κυρίως στην αριστερή πλευρά. Πώς έγινε αυτή η αλλαγή;
«Η φυσική μου θέση είναι αυτή του δεξιού μπακ. Όταν αγωνιζόμουν στον Πάμισο, όμως, στην ίδια θέση υπήρχε ο Γιώργος Αριστομενόπουλος και ο κ. Μαντζούνης αποφάσισε να με δοκιμάσει στα αριστερά. Πίστεψε σε μένα και είδε ότι μπορούσα να ανταποκριθώ καλά σε αυτόν τον ρόλο. Από τότε, τόσο στον Πάμισο όσο και στις ομάδες που ακολούθησαν, αγωνίζομαι κυρίως ως αριστερός μπακ και λιγότερο στη δεξιά πλευρά.
Σίγουρα υπάρχει μια δυσκολία, γιατί δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα να παίζεις με το αντίθετο πόδι. Χρειάζεται πολλή δουλειά στις προπονήσεις, καθώς δεν έχεις την ίδια αμεσότητα στις ενέργειές σου. Με τον καιρό, όμως, προσαρμόστηκα και πλέον αισθάνομαι πολύ άνετα και σε αυτή τη θέση.»
Ποιος τίτλος σού έδωσε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση;
«Δύσκολο να ξεχωρίσω έναν τίτλο, γιατί κάθε κατάκτηση είχε τη δική της αξία. Ίσως όμως μεγαλύτερη ικανοποίηση μου έδωσαν οι τίτλοι που πανηγύρισα σε ομάδες όπου υπήρχε εξαιρετικό κλίμα. Τόσο στην Καλαμάτα όσο και στον Πάμισο ήμασταν μια πραγματική παρέα, όλοι φίλοι μεταξύ μας, και αυτό έκανε τις επιτυχίες ακόμα πιο ξεχωριστές. Όταν μοιράζεσαι τέτοιες στιγμές με ανθρώπους που έχεις δεθεί, η χαρά είναι διπλή.»
Με μία λέξη
Καλύτερος συμπαίκτης: Χρήστος Καλαντζής (Καλαμάτα)
Δυσκολότερος αντίπαλος: Άγγελος-Νείλος Ψυχογιός (Κερατσίνι)
Αγαπημένος προπονητής: Σωτήρης Μπουραντώνης (Ομόνοια)
Πιο αξέχαστο παιχνίδι: Πανθουριακός – Κυπαρισσία 0-0, στη Μικρομάνη σεζόν 2021-22, για την κατάκτηση του τίτλου.
Με έξι πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα και τίτλους με πέντε διαφορετικές ομάδες, ο έμπειρος αμυντικός έχει ήδη γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στα μεσσηνιακά γήπεδα. Και όπως ο ίδιος παραδέχεται, η δίψα για νέες προκλήσεις παραμένει το ίδιο δυνατή.
